برای رشد نیازی به شریک عاطفی نیست
برای رشد کردن، به شریک عاطفی نیاز نیست
گاهی باید باورهای رایج را به چالش کشید. یکی از آنها این ایده است که برای تکمیل شدن و درست زندگی کردن، حتماً به یک شریک عاطفی نیاز داریم.
به نظر من این حرف پایه درستی ندارد.
چطور ممکن است کسی که میخواهد مسیر خود را پیدا کند و با آگاهی پیش برود، برای این سفر مهم به وجود فرد دیگری وابسته باشد؟ این طرز فکر بیشتر شبیه نقشه ای است که تو را به مقصد نمی رساند، بلکه تنها سردرگمت میکند.
آن رابطه های اولیه را به یاد بیاورید؛ پر از نقشه های بزرگ برای زندگی. دو نفر برای هم برنامه ریزی می کنند، اما چه زود همه چیز زیر بار واقعیت فرو می ریزد. بعد چه؟ میبینید همان دو نفر که دیروز قله ها را با هم فتح میکردند، امروز بر سر چیزهای کوچک به مشکل میخورند.
این کشمکش ها و درگیریهای روزمره، انسان را از مسیر اصلی خودش دور میکند. مثل راننده ای هستی که باید چشم به جاده داشته باشد، اما مجبوری مدام به مسافر کنارت توجه کنی. در این میان، یا از جاده منحرف میشوی یا سرعتت کم میشود.
پس راه حل چیست؟
پاسخ در درون خود تو و در جمع اطرافیانت نهفته است. تو برای رشد کردن به یک شریک عاطفی نیاز نداری. تو به یک دوست نیاز داری. به یک همفکر. به یک گروه هم مسیر.
نیاز تو، جمعی از انسانهای آگاه است که حرفهایت را بفهمند، اهدافت را حمایت کنند و در مسیر، به تو نیرو ببخشند. این گروه بر اساس اشتراک فکری و اهداف مشترک شکل می گیرد، نه بر اساس هیجانات زودگذر.
در چنین جمعی، مجبور نیستی نقش بازی کنی یا برای خوشحال نگه داشتن دیگری، از آرمانهای خودت بگذری. می توانی خودت باشی، رشد کنی و پیش بروی، در حالی که گروه پشتیبانت، همواره همراه تو هستند.
پس بیایید این فکر را کنار بگذاریم که نیمه ی گمشده ی ما جایی بیرون از خودمان است. تو یک کلی کامل. مسیرت را پیدا کن، هدفت را مشخص کن و سپس به دنبال یاران همسفر بگرد.
رشد، محصول انتخابهای آگاهانه، پشتکار فردی و حمایت یک شبکه ی سالم فکری است.
و این را بدان:هیچ رابطه ای نباید جای "خودت" را در زندگیت بگیرد.