نامه ۱۷

هر بار قلم را بر صفحه می‌گذارم،
عهد می‌بندم که گذرِ باد، ردّ پایی از تو بر این سفیدگی نبرد.
اما چه سود؟
در سکوتِ واژه‌ها، در فاصله‌ی میانِ دو نقطه،
نفس‌کشیدنِ تو را می‌شنوم...

و درنگ می‌کنم:
آیا تو خودِ من نیستی؟
همان نیمه‌ی گمشده‌ای که این همه در پیاش بودم،
امّا آن‌قدر از خویشتنِ خویش دور افتاده‌ام
که حتّی شناختِ تو—
شناختِ رویای خودم—
برایم دشوار شده است؟

اکنون در این تاریکیِ روشن می‌اندیشم:
آیا تو هیچ‌گاه بودی؟
یا تنها سایه‌ای بودی از آنچه می‌خواستم باشم—
تصویری محو از آرزویی دست‌نیافتنی؟

تو چه بودی؟
جز آهی که از سینه برآمد
و ناگفته در حافظه‌ی باد ماند؟

تکامل فردی یا فروپاشی رابطه ؟

زندگی عاطفی انسان، سرزمینی است با جغرافیای پیچیده. ما در این مسیر، گمشده‌های بسیاری پیدا می‌کنیم:

به بسیاری دل می‌بندیم،
به تعداد کمی عاشق می‌شویم،
و تنها یکی دو نفر را از صمیم قلب دوست داریم.

اما این پایان ماجرا نیست، بلکه آغاز یک پارادوکس بزرگ است. چه بسا با همان "یک نفر خاص" ازدواج نکنی. یا شاید هم بکنی، اما با گذشت زمان، در پیچ‌وخم رشد فردی، ناگهان درنگی می‌کنی و می‌بینی که تو و او، به دو سمت مختلفِ جادهٔ تکامل می‌روید. آنگاه این سؤال گزنده پدیدار می‌شود: "آیا من این شخص را واقعاً می‌شناختم؟ یا آیا او هنوز همان کسی است که روزی دوستش داشتم؟"

در اینجاست که دردِ "عشق‌های ممکنِ" دیگر، خود را نشان می‌دهد. دردی که از جنس حسرت نیست، بلکه از جنس یک بغض فروخفته است. بغضِ این حقیقت که انسان، ظرفیت دوست داشتن‌های مکرر و عمیق را دارد، اما ساختارهای زندگی (مانند ازدواج) او را ملزم می‌کند که تنها یکی را برگزیند و بقیه را نه به عنوان عشق، که به عنوان یک "احتمال محال" در گوشهٔ ذهنش به امانت بسپارد.

این تراژدی نیست؛ این ذاتِ پیچیدهٔ انسان است. ما موجوداتی ایستا نیستیم. رودخانه‌ای از تجربه هستیم که دائماً در جریانیم و بسترمان را تغییر می‌دهیم. طبیعی است که نگاهمان به همسفرمان نیز ممکن است تغییر کند.

شاید مسئله اصلی، یافتن "نفرِ درست" در یک مقطع خاص نباشد، بلکه همراه شدنِ درست با فردِ انتخابی‌مان در این سفرِ پُر‌تحول باشد. شاید (تعهد) به این معنا نیست که ما هرگز مجذوب فرد دیگری نخواهیم شد، بلکه به این معناست که ما هر روز، با آگاهیِ کامل، دوباره انتخاب می‌کنیم که کنار هم بمانیم و با تغییرات یکدیگر رشد کنیم.

عشقِ پایدار، شاید بیش از آنکه یک "کشف" باشد، یک "ساخت" روزانه است. ساختِ چیزی ارزشمند، با کسی که شاید امروز، بسیار با دیروزش متفاوت به نظر برسد.

"شما چه فکر می‌کنید؟ آیا عشق یک انتخاب آنی است یا یک انتخاب همیشگی؟ آیا تا به حال احساس کرده‌اید که در حالِ "تکامل" از همسر یا پارتنر خود فاصله می گیرید؟

دوستت دارم

من آدمهایی را دوست دارم که در خوبیِ خود، «خودآگاه» هستند. آنانی که نیکی را نه از روی عادت کهنه، که از ژرفای وجدان و از سرِ انتخاب برمی‌گزینند. انسانِ خودآگاه، انسانی است خودساخته که پیوسته در کارگاهِ ذهنش، رفتار و انگیزه‌هایش را بر کورهٔ تأمل می‌گدازد و می‌پرورد.

اما از آدم هایی که ناخودآگاه خوبند، به احتیاط دوری می‌کنم. چرا که خوبی آنان، ریشه در باوری استوار ندارد؛ شبیه برگِ رقصانی است بر باد اتفاق. خطرِ اصلی آنجاست که روزی این "خوبی" به چشم خودشان بیاید. آنگاه، یا گردِ غرور بر آن می‌نشیند، یا ناگهان، نیمهٔ تاریک و سرکوب‌شده‌شان—که هرگز با آن روبرو نشده‌اند—سر برمی‌آورد و همه چیز را درمی‌نوردد.

خوبیِ حقیقی، حاصل نبردی درونی است؛ صلحی پیروزمندانه با تمام درون. این خوبی است که می‌توان رویش حساب کرد.

پرنده

میشه پرنده باشی اما رها نباشی میشه دلت بگیره اسیر غصه ها شی ...

شب

✨شب که شد، از یک‌جایی به بعد
را اگر بیدار ماندی فقط غصه می‌خوری!

انگار وارد دالان تاریک و عمیقی می‌شوی که در آن، حتی کوچکترین مسائل هم سایه‌هایی بزرگ دارند.
تو به همه‌چیز بیش از ظرفیتش فکر می‌کنی و هرچه خسته‌تر، مستعدتری برای ضعیف‌تر بودن در مقابل سپاه رنج‌هایی که خارج از شب، به مثابه‌ی حباب‌هایی‌اند و با تلنگری از هم می‌پاشند.
مهم نیست چقدر حامی و همراه داری، در شهر شب تو تنهایی؛ و آدم‌ها -حتی خوب‌ترین و نزدیک‌ترین‌شان- ماه‌های روشنی‌اند که هنوز نیمه‌های تاریکشان را نشانت نداده‌اند!

توانستن

من به شدت به باورها و تصویرهای ذهنی انسان اعتقاد دارم .

اینو می دونم تو به هر چیزی که باور داشته باشی و تصویر ذهنی برای خودت بسازی و اگر عملگرا باشی، ذره ذره بدنت در همان مسیر قرار می گیره!

اگر دقیقا به همان مطلوب نرسی ولی در هر صورت پیرامون همان موضوع موفقیتهایی کسب خواهی کرد.

طغیان نفس

در کارنامهٔ سیاه بشریت، رذیلت‌هایی نهفته که هر یک خاری است در جان آسایش جمعی. چه بسیار که تکبر و غرور کور، انسان را بر بلندای برتری‌جویی نشانده تا دیگری را خرد شده ببیند. طمع، چشمی حریص و سیری‌ناپذیر که هستی دیگران را نیز می‌بلعد و قناعت را به تمسخر می‌گیرد. کینه، زخمی کهنه که تیشه به ریشهٔ مهربانی می‌زند و گذشت را به فراموشی می‌سپارد. و جاه‌طلبیِ بیمار که برای رسیدن به مقام، پای بر گردن همنوع می‌گذارد.

اینان کسانی هستند که عشق را نمی‌پذیرند، زیرا عشق، فروتنی می‌طلبد و آنان در برج عاج خودخواهی محبوسند. عشق، بخشش می‌طلبد و آنان حساب‌گرانِ کینه‌توزند. عشق، اشتیاقِ پیوند می‌طلبد و آنان دیوارهای جدایی می‌کشند.

آنها که دل‌هایشان از حسد سیاه شده، خوشی دیگری را بر نمی‌تابند. آنها که در کام دروغ و فریب غوطه‌ورند، اعتماد را می‌دزدند تا به اهداف شوم خود برسند. آنها که اسیر جهل مرکب خویشند، هر آن که را مانند آنها نمی‌اندیشد، دشمن می‌پندارند و نابودی‌اش را فریاد می‌زنند.

این است تلخ‌ترین حقیقت: که ظالم‌ترین دشمن انسان، آن رویی از خود اوست که روشنایی عشق را پس می‌زند و در تاریکیِ نفسانیتِ خویش گرفتار آمده است. آنها که نمی‌توانند دوست بدارند، در نهایت، تنها هنرشان آفرینش درد خواهد بود.

نامه 16

امروز دلم خیلی گرفت...

دلم می خواست آنقدر کوچک می شدم، به اندازه یک پرنده، اون موقع می آمدم پیشت ...

ولی تو هیچ توجهی نکردی!

دیگه هیچ وقت شاید نتونم ببینمت...دوست داشتم برای آخرین بار می دیدمت، اما نتونستم.

فرار از عشق بی قید و‌شرط

کسی که در نوسان میان احساس برتری و کهتری گرفتار است، عشق را هم در همین چهارچوب آشفته درک می‌کند.
وقتی کسی از او تعریف می‌کند، در نگاه اول، این تحسین مانند نوازی بر روح تشنهٔ تأیید اوست. برای لحظه‌ای احساس می‌کند که بالاخره دیده شده، آن هم نه به عنوان کسی معمولی، بلکه به عنوان فردی برتر. اما این آرامش، شکننده و موقتی است.

به زودی، همان تعریف به بار مسئولیتی سنگین تبدیل می‌شود. او حالا نگران می‌شود که مبادا نتواند همیشه در این اوج بماند. ترس از رسوایی و آشکار شدن "خودِ واقعی" که به گمانش هرگز به پای آن تصویر آرمانی نمی‌رسد، تمام وجودش را فرامی‌گیرد. در چنین شرایطی، عشقِ طرف مقابل نه یک هدیه، که بیشتر مانند معیاری برای قضاوت شدن می باشد. او عشق را پاداشی مشروط می‌بیند که باید دائماً با عملکرد و ایفای نقش به دست آورد و حفظ کند؛ و از همین رو، ممکن است ناخودآگاه از آن بگریزد یا آن را پیش از آنکه دیگری او را ترک کند، تخریب کند.

رهایی از این چرخه، زمانی آغاز می‌شود که باور کنیم عشق حقیقی بر اساس «بودن» است، نه «نمودن». عشقی که می‌گوید:
«تو را نه برای آنچه نشان می‌دهی، که برای آنچه هستی دوست دارم».
اما پذیرش این عشق، تنها زمانی ممکن می‌شود که خودمان، خود واقعیمان را – با تمام نارسایی‌ها و توانایی‌ها – بپذیریم و دوست داشته باشیم.

امید

نگارش، شاید آخرین سنگر انسان در برابر یاس مطلق است.

آنگاه که هیچ موجودی در آسمان و زمین یاریت نمی کند.

تنها راه، تسلیم آگاهانه به جریان هستی است. رها کردن خویش در دل امواج سرنوشت، نه از سر ناتوانی ، که برای درک راز آرامش در میان تلاطم.

بی نام

وقتی نگاه آدم به پیرامونش عوض می شود، گویی هیچ دارویی برای بازگشت آن شور اولیه وجود ندارد. دل سرد می شود و دیگر هیچ چیز آن را گرم نمی کند.

اما سکوت، درمان این درد نیست؛ زخمی است که زیر پوست عفونت میکند. این خشمهای خاموش، لایه به لایه بر هم انباشته می شوند تا در ساعتی نامعلوم، با چنان شدتی بترکند که همه چیز را زیر و رو کند.

در این ورطه درماندگی، چه چاره ای باید جست؟ این بار سنگین، مرا به کام افسردگی می کشاند. گذشته، چون فیلمی پیاپی در برابر چشمانم به نمایش درمی آید.

واقعیت تلخ اینجاست: آدمی تا کجا باید طاقت بیاورد؟ سالها بردباری کند و تاب بیاورد، تا آنکه در یک روز، یک ساعت، در چند دقیقه سرنوشت ساز، آخرین ذره از انرژیش به پایان رسد و نه از یک نفر، که از تمامی کسانی که بر او احاطه دارند، از تمامی آن محیطی که در آن می زیسته، یکسره دلسرد شود و روی بتابد. از همه و از همه چیز.»

فصل تو

گاهی
باد،
برگ‌های قرمز پاییز را
تا پشتِ پنجره‌ی من می‌آورد—
بی‌آنکه بداند
من
همان درختم
که ریشه در خاکِ تو دارد...
ولی هرگز
برگ‌هایم را
برایت نخواهم ریخت.👑

من سرگردان

مجدد شب شد و دوباره آن موجِ نشخوارهای ذهنی، بی‌امان به سویم هجوم آورد. گفتم بنویسم؛ شاید نوشتن، مرا رها کند.

اینک تنها زمزمه‌های مرا می‌شنوی...

ای کاش آن خطاطی را رها نمی‌کردم. در آن روزها،غم دنیا به دلم راهی نبود؛ در سکوت و آرامش قلم و مرکب،در خود غوطه‌ور بودم. اصلاًچه نیازی بود که برای خودم، این همه توقع بسازم؟

شاید این زمزمه‌های شبانه، ریشه در شکست‌هایم دارد؛ شاید از این روست که نمی‌توانم تاب بیاورم... نمیدانم این از جنس شخصیتم است یا نه، اما فقط می‌دانم که دیگر تحملش را ندارم.

دیگران

می‌دونی بعضی آدم‌ها چه غریبه‌های آشنا هستند؟ سال‌هاست که می‌شناسیم‌شان، جای پایی محکم در خاطرات ما دارند، اما وقتی بعد از این همه وقت به چشمانشان نگاه می‌کنی، هیچ چیزی در دلت تکان نمی‌خورد. نه اثری از آن عشق قدیمی، نه ذره‌ای از آن محبت؛ هیچ‌چیز.

من این رابطه‌ها را کنار گذاشته‌ام. یا بهتر است بگویم، در حال کنار گذاشتن آن‌ها هستم. باورت نمی‌شود، شاید نزدیک به دو سال است که... را ندیده‌ام. با اینکه پیغام داده و حتی یکبار خودش برای دیدنم آمد، اما حقیقت این است: چیزی که تمام شد، تمام شد. دیگر نمی‌شود آن را به گذشته برگرداند.

و راستش را بخواهی... همین چیزهاست که روح آدم را سنگین می‌کند. همان غمِ رفته‌ها و حسِ تهیِ چیزی که دیگر نیست. برای همین هم هست که باور دارم راهِ درست، رها کردن است. برای آرامش خودم.

for you

for you (یوتیوب)

• من بی خود و تو بی خود، ما را که برد خانه
• من چند تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه

نامه 16

بعد از کلی تست دادن و خودمو در شرایط متفاوت قرار دادن به این نتیجه رسیدم که INTJ هستم و البته برخی مواقع میشه که آگاهانه میگذارم احساسات بهم غلبه کنه ... دلیلش هم این بوده که بصورت مداوم مورد انتقاد اطرافیانم قرار گرفتم! ولی بالا بردن انعطاف واقعا لازم هست. حس می کنم شخصیت من طوریه که قابلیت انعطاف بالایی داره ... من ذاتا نظمو دوست دارم ولی نه اون مورد ظاهری که می بینید. به نوعی نظم فکری! شاید کمال گرا باشم ولی تقریبا و هر زمان تلاش کردم نتیجه گرفتم و چنانچه متوجه بشم استاندارد بالایی برای خودم تعریف کردم اون استاندارد را بهم نمی زنم. بلکه سعی می کنم اونو بشکنم و گام به گام حرکت کنم. همیشه دوست دارم کاری درست و ریشه ای انجام بدم. خلاف جامعه که اکثر افراد دنبال سرهم بندی هستن و به شدت با این افراد مخالفم.

از افرادی که چیزی را نصف و نیمه یاد می گیرند و بعد ادعا دارن اصلا خوشم نمیاد. جلسه مصاحبه هفته پیشم مصاحبه کننده چنین فردی بود. نشسته بود جلوی من و با پرسشهای بی اساس و اشتباهش منو به این نتیجه رسوند شرکتی که مصاحبه کنندش این باشه دیگه معلومه توش چه خبره ...برای همین محترمانه جلسه مصاحبه را ترک کردم چون به نوعی توهین به خودم و علم و تجربه ای که بابت اون سالها زحمت کشیدم، بود. به ...کار پیدا نشد خودم کاری انجام می دهم، باز هم نشد ازین مملکت بی درو پیکر خواهم رفت، کاری که باید سالها پیش انجام می دادم.

وقتی تو در مورد موضوعی آگاهی و دانش نسبتا خوبی داشته باشی اون موقع وقتی کسی اقدام به حرف زدن در مورد اون موضوع می کنه ،تا آخرش را متوجه شدی. انسان عاقل یک اشتباه را چند بار انجام نمیده.

فکر می کنم دارم به اصل خودم برمی گردم و دیگه به ندرت به تو و یا هر شخص دیگه ای فکر می کنم. به نظر من انسانها ارزش دوست داشته شدن ندارند. باید سرم به خودم، اهدافم و اون دو فرشته گرم باشه.

همین لحظه من

https://uupload.ir/view/mahasti_-_bia_benevisim_(320)_1wtk.mp3/

من این روزها

روزها معمولاً با یه حالت کسلی و یادآوری مشکلات میگذره، ولی عجیبه که شب‌ها، دقیقاً وقتی که همه چیز ساکته، ذهنم روشن میشه و ایده‌های ناب و راه‌حل‌های خلاقانه به ذهنم میرسن!

ای کاش این‌طور نبود و انرژی روز رو داشتم... اما یه چیزی رو مطمئنم: همیشه بهترین موفقیت‌ها از توی سخت‌ترین شرایط درمیان. همون موقعی که مجبوری میشی از همه ظرفیت‌هایی که داری استفاده کنی.

میدونم که منم از این قاعده مستثنی نیستم. مهم نیست چطور، ولی حتماً از این مرحله عبور خواهم کرد...

عشق خودخواهانه

عشق خودخواهانه: وقتی رابطه به گورستان عشق تبدیل می‌شود

عشق سالم، مانند الماسی درخشان است که تنها در پرتو چندین وجه، جلوه‌ای حقیقی می‌یابد: علاقه و کشش، مراقبت و توجه، احترام و مسئولیت‌پذیری. اگر تنها کشش شدید—برجسته شود و دیگر حقیقت‌ها به فراموشی سپرده شوند، آنچه می‌ماند چه می‌تواند باشد جز سایه‌ای از عشق؟ در اینجا، عشق از جنسِ «دوست داشتن» نیست، از جنس «دلبستگی» است. نه یک انتخاب آگاهانه، که یک عادت راحت؛ نه یک بخشش، که یک تملک خودخواهانه.

و از همین نقطه است که تراژدی آغاز می‌شود. آیا تا به حال اندیشیده‌اید که چرا ازدواج برای بسیاری، نه آغازی بر یک قصهٔ عاشقانه، که سرآغازی است بر وداع با آن؟ شاید در نود درصد موارد، و چه بسا ببشتر، دو انسان نه در تقارن، که در تقابل با یکدیگر قرار می‌گیرند. آنگاه زندگی مشترک، نه به بستری برای رشد، که به گورستانی برای عشق اولیه تبدیل می‌شود. دو نفر که باید یکدیگر را «تحمل» کنند.

اما آیا «تحمل»، «گذشت» است؟ هرگز. تحمل،رنجی منفعلانه و خاموش است، در حالی که گذشت، انتخابی فعال و نشانه‌ای از بلوغ عاطفی است. فاجعه آنجاست که بسیاری هرگز به این بلوغ نمی‌رسند. در این میانه، یکی می‌سوزد و می‌سازد و دیگری می‌سوزاند و مصرف می‌کند. آنکه خودخواهی کمتری دارد، آرام‌آرام از درون تهی می‌شود تا کوره‌راه رابطه را گرم نگاه دارد.

شاید از همین روست که برخی به این پرسش بنیادین می‌رسند: آیا عشق رمانتیک اساساً با قالب ازدواج ناسازگار است؟ آیا زیباترین حالات عشق، همان‌ها هستند که هرگز به وصلت نمی‌انجامند و در هاله‌ای از آرمان‌های دست‌نیافتنی، جاودانه می‌مانند؟

«بگذار همان‌گونه که دورادور عاشق یکدیگرید و همدیگر را دوست دارید، در نطفه بماند...»

این ایده، هرچند رادیکال، در جایگاه خود قابل تأمل است. گویا جوامعی مانند ژاپن مدرن نیز—البته در سطوحی محدود—به الگوهایی همچون «ازدواج توافقی» می‌اندیشند، جایی که عشق و ازدواج دو مسیر موازی و مجزا می‌شوند. اما اجرای چنین مدلی، بیش از هر چیز، نیازمند بلوغی جمعی است—بلوغی که به گواه تجربه، حتی بسیاری از جوامع پیشرفته نیز هنوز به آن دست نیافته‌اند.

شاید در نهایت، پاسخ در بازتعریف ما از عشق نهفته باشد: عشقی که نه یک احساس شوریده‌وار و مصرف‌کننده، بلکه تصمیمی روزانه برای انتخاب دیگری—با تمام تفاوت‌ها و سختی‌ها—بر مبنای احترام، مراقبت و مسئولیت‌پذیری است. و اگر چنین عشقی ممکن نباشد، شاید جرأتِ پایان دادن به یک رنج، بزرگ‌ترین احترام به خود و زندگی باشد.

دلتنگی، مهمان ناخوانده روح

دلتنگی، آن سایه‌ی همیشگی است که بی‌اجازه می‌آید و روی صندلی روبرویت می‌نشیند—ساکت، اما پراز حرف‌های نزده.
گاهی برای آدم‌هاست، گاهی برای روزهایی که دیگر تکرار نمی‌شوند، و گاهی فقط برای حسی که فکر می‌کنی فراموش کرده‌ای، اما ناگهان با بوی یک گل یا آهنگی قدیمی از راه می‌رسد و تمام وجودت را فرا می‌گیرد.

دلتنگی، دری است به گذشته—اما نه برای ماندن، فقط برای یادآوری اینکه:
«چقدر سبک بودیم وقتی بارانِ خاطراتمان را با کفش‌های کهنه می‌کوبیدیم!»

و حالا...
حالا فقط می‌ماند این سوال که:
آیا باید دلتنگی را به خانه‌ی خود راه داد؟
یا باید قفل در را محکم‌تر کرد؟

شاید پاسخ در میانه باشد:
دلتنگی را بپذیر، اما به آن اجازه نده که چمدان‌هایش را باز کند.
بگذار بیاید و برود—مانند ابری که آسمان ذهن تو را برای لحظه‌ای تاریک می‌کند، اما سپس می‌گذرد تا خورشید اکنون تو را گرم کند.

پ.ن:
«دلتنگی، آخرین درودی است که قلب برای گذشته می‌فرستد...
و چه زیباست که گاهی این درود را بشنوی، اما پاسخش را با قدم‌هایت در زمان حال بدهی.🌙

نامه 15

شاید دیگه هیچ وقت با هم صحبت نکنیم، اما خودت و صدایت را هرگز فراموش نخواهم کرد ...

بنویسید

اگر می خواهید عشقتان را فراموش کنید، اگر می خواهید طرف مقابلتان را اصلاح کنید اما بدون دردسر و سازنده ،،،نشخوارهای ذهنی را دور بریزید برایش بنویسید!

اگر خواهان موفقیت هستید، تنها یک راهکار ساده و عملی وجود دارد: بنویسید.

چارچوب کلیِ فرآیندِ هدف خود را طراحی کنید، سپس بدون معطلی، یک طرح کلّی اما اجرایی را آغاز نمایید. مهم این است که شروع کنید؛ به مرور و در حین عمل، با دریافت بازخورد و دیدن نتایج، کارتان را بهینه و کامل خواهید کرد. بسیاری از جزئیات، در طول مسیر و به تدریج روشن میشوند.

این نگرش تحول‌آفرین را مدیر باتجربه‌ی منابع انسانی شرکتمان، تنها با دو جمله‌ی کلیدی به من آموخت:

«اجرا کن، سپس بهبود بده» و «کمال‌گرایی مثبت داشته باش، نه فلج‌کننده».

به این ترتیب، از یک فرد کمال‌طلب ولی پرتلاش، به مدیر موفقی تبدیل خواهید شد که قادر است عمل کند و پیش برود.

البته منظور من کمال‌گرایی مخرب و منفی نیست — که راه برون‌رفت خود را دارد — بلکه صحبت از نگرشی سازنده و عمل‌محور است.

این روش در همه‌ی عرصه‌های زندگی پاسخگوست: از خانواده و زندگی شخصی گرفته تا محیط کار و پروژه‌های حرفه‌ای.

نکته پایانی و بسیار مهم؛ هرگز در سیستمی ناکارآمد و ناسالم درجا نزنید و پایدار نمانید. هوشمندی شما در ترک به‌موقع موقعیت‌های بی‌ثمر است که شما را به پیش می‌برد، نه وفاداری کورکورانه. چرا که عمر گران‌بها را به باد خواهید داد. به عبارت روشن‌تر:یک دریچۀ فاضلاب، هرچند ممکن است کاملاً بر دهانۀ چاه منطبق و "مَچ" باشد، اما هرگز جای ایستادن و ماندن نیست. زیبایی در تناسب است، و شما شایسته جایگاهی والاتر هستید.