دوستت دارم.
دلم هوای لحظه‌هایی را کرده که صداقتت پناهم بود و مهربانیت آسایش.
دلم تنگ شده برای آوای آرامشت؛ برای دیدن آن مهربانی که بر چهره‌ات موج می‌زد.
گذشت زمان،حتی سایه‌ای از چهره‌ات را در خاطرم کمرنگ کرده، اما یقین دارم وجودی همچون تو، رحمتی است در این جهان بی‌محابا.
و این دوری...چه سنگین است.

💔🌙